HISTORIA OBRAZ KORONACJA ODPUSTY NABOŻEŃSTWA INF.DLA PIELGRZYMÓW DOJAZD GALERIA KONTAKT

KARMELICI W PILŹNIE

Liczebność personelu i stan majątkowy klasztoru OO. Augustianów, szybko malały na początku XIX w. Władze austriackie nie chciały finansowo wspierać zakonu. Ostatnim, wybranym przeorem augustiańskim był tutaj O. Pasydius Nowakowski. Po jego śmierci w 1832 r., klasztor opustoszał. Pięć lat później mieszkańcy Pilzna prosili biskupa Franciszka Pistaka, aby sprowadził do tego kościoła nowy zakon. Początkowo planowano przenieść OO. Bonifratrów z Zebrzydowic do Pilzna, lecz pierwsi zgłosili się OO. Karmelici. Biskup tarnowski przedstawił nowych mnichów gubernatorowi Galicji, dzięki czemu 29 III 1840 przekazano formalnie poaugustiański klasztor Karmelitom. Władze prowincjalne przysłały na nową placówkę O. Anioła Obszernego, który przyjechał w lipcu 1840 r., zaś w marcu 1841 r. mianowano przeorem O. Alfonsa Jakiela (przeniesiony z Rozdołu). Karmelici przejęli wraz z majętnościami także zobowiązania fundacyjne po Augustianach, zgodnie z nakazem Ferdynada de Este gubernatora Galicji. Pierwszy przor pilzneński O. Jakiel pozostawił po sobie pamięć człowieka o dużych zdolnościach organizacyjnych. Szybko zajął się dzwignięciem zruinowanego klasztoru poaugustiańskiego. Później odznaczał się dużą sprawnością zarządzania. Postąpił przy tym w 1846 r. na urząd prowincjała. Podczas rabacji galicyjskiej uratował wielu szlachetnie urodzonych "zamieszki uspakajał i w sam wir walki się wdzierał, a nikt z motłochu nie ośmielił się słowa przykrego powiedzieć, ani nań rękę podnieść". Gdy ponownie wybrano go prowincjałem, prosił generała zakonu o prawo do nieprzerwanego przeorostwa w Pilźnie. Zmarł w 1870 r., chwilę po otrzymaniu telegramu z zawiadomieniem o śmierci jednego z ojców w Krakowie.

Do wybitnych duszpasterzy karmelitańskich w Pilźnie, zaliczony został O. Edward Paciorek, używający imienia zakonnego : Bernard. Pochodził z Siemiechowa. Wstąpił do klasztoru we Lwowie. Profację zakonną otrzymał w klasztorze krakowskim, w 1907 r. Przeorem w Pilźnie mianowano go w 1916 r. "Angażował się w każdą akcję społeczną i uroczystości narodowe, a okoliczności dla ich urządzenia nadarzały się często". Ojciec Bernard zmarł w 1943 r. i pochowano go w zbiorowym grobowcu na pilzneńskim cmentarzu.

W momencie wybuchu wojny przeorem w Pilźnie był O. Franciszek Bizsak, któremu przysłano do pomocy O. Mateusza Holewę, mówiącego biegle w języku niemieckim. O. Mateusz był wcześniej przorem w tym klasztorze (1914-16). W okresie dwudziestolecia międzywojennego pracował w Rozdole. Ostatnie lata życia spędził w Pilźnie gdzie zmarł w 1951 r. Pozostała po nim opinia, że "..był wielkim czcicielem N.M.Panny i stał się znany jako wspaniały spowiednik. Cieszył się wielką sympatią wiernych i szacunkiem diecezjalnych kapłanów. Słynął ze swej gorliwości kapłańskiej, pracowitości i punktualności".

O. Serapion z domu Piotr Żuk, pochodził z Sąsiadowic. Wstąpił do zakonu w Samborze (1928), studiował w Krakowie. Po święceniach (1935) wyjeżdża celem kontynuowania edukacji w Kolegium Gregoriańskim w Rzymie, gdzie otrzymał stopień doktora prawa kanonicznego (1939 r.). Wykładał ten przedmiot w seminarium w Lipinach, podczas wojny. Od 1944 r. był przorem w Pilźnie i uczestniczył w tajnym nauczaniu, na stopniu licealnym. Z Pilzna pojechał w 1957 r. do Gdańska, by objąć tamtejszy przeorat, ale po śmierci w 1988 r., jego doczesne szczątki wróciły na pilzneński cmentarz.


HISTORIA OBRAZ KORONACJA ODPUSTY NABOŻEŃSTWA INF.DLA PIELGRZYMÓW DOJAZD GALERIA KONTAKT